Güz-gün


Sonbahar artık ortaya çıkmaya çekinmiyor, döküp duruyor yağmurlarını. Gök cesur; çatladı, kırıldı, sızdı fânilere ve ürpertti ruhları. Ağaçlar, yapraklarını döksünler mi, kararsız. Yazın toplanmayan meyvelerinden ayrılmaları da kolay olmamıştı. Serçeler telaşlı. Bu huzur bozan yağmur, felaketlerinin tellalı. Göçmen kuşlarda var bir yol hazırlığı. Rüzgarın hamaratlığı üzerinde bugün; her bir çiçeği korkuyla titretiyor. Güneş bile çekingen; ulaştıramıyor huzmelerini toprağa, kaldırımları iterek kendine yer açmaya çalışan son devrimci topraklara.

1 yorum:

Adsız dedi ki...

gizemli bir ilham perisi..
simdi sıra bizde..

m.